نزاده باشد . در حديث ديگر مىفرمايد : « القريب من قربته المودة و إن بعد نسبه » « 1 » يعنى نزديك آن است كه دوستى وى را نزديك نموده هرچند نسبش دور باشد . بنابراين مقياس نزديكى اخلاق و منش است نه خويشاوندى و تبار و بدون شك منش و رفتار و كردار امام حسن و امام حسين ( ع ) نماينده محكم و روشنى از منش و رفتار و كردار پيامبر ( ص ) است زيرا كار وى را پى گرفتند و به گفته‌ها و آموزه‌هاى وى عمل نموده و راه ( نيكبختى ) امت را هموار نموده و در راه برقرارى آيين و ارزش‌هاى وى تلاش نمودند . آن دو پس از پدرشان امير مؤمنان ( ع ) نزديك‌ترين شباهت را به پيامبر ( ص ) در دانش و خويشتندارى و دليرى و بزرگوارى و زهد و شكيبايى دارا بودند و نيك ازاين‌رو بود كه پيامبر ( ص ) همانگونه كه مردم را به چنگ زدن و پيروى از قرآن سفارش نموده بود ، به پيروى كامل از آنان نيز امر فرمود و به روشنى بر امامت آنان با اين نص تاكيد نمود كه اين دو فرزند من ، امام هستند چه برخيزند و چه بنشينند . « 2 » پيامبر ( ص ) با اين گفته حجت را بر همه مردم تمام نمود پس اگر بدرستى مسلمانيم ، بر ماست كه سخن آن دو را شنيده و گردن نهيم و فقط ولايت و دوستى ايشان را برگزينيم و صادقانه بدين باور ايمان داشته و هميشه و همواره به ياد آوريم كه دشمنى با حسن و حسين ( ع ) و انكار فضل و نپذيرفتن ولايت آن‌ها ، همانا دشمنى و انكار رسالت پيامبر ( ص ) و آموزه‌هاى اوست .

--> ( 1 ) - كنز العمال : 16 / 122 ح 44143 ، تاريخ بغداد : 2 / 308 ، كافى : 2 / 643 ح 7 ، وسائل الشيعه : 12 / 53 ح 4 ، اما حديث را به امام حسن بن على ( ع ) منسوب داشته‌اند . ( 2 ) - مأخذ در صفحات پيشين آمد .