--> را ضعيف مىپندارند و به پذيرش و گواهى موجود در حديث وى نسبت به دعوت پيامبر ( ص ) دقت نمىنمايند . ابو طالب گفت : « ما رايتك سألتهم شططا » : نمىپندارم كه چيز ظالمانه و نامعقولى از آنان بخواهى . وى در اينجا ميخواهد بگويد كه پيامبر ( ص ) چيز معقولى را از آنان درخواست كرد و آن كلمه لا إله الا اللّه بود . از ديگر سو عباس به پيامبر ( ص ) خبر داد كه ابو طالب كلمه ايمانى را كه خواستار آن هستى ( شهادتين ) بر زبان جارى كرد . اين عده اينجا پس از آن‌كه در موضع بسيار سختى قرار مىگيرند ، سند حديث را داراى چندين وجه مجهول عنوان مىكنند از جمله مىگويند كه اين حديث از زبان برخى از خويشانش وارد شده ، سپس مىگويند كه امام احمد و ترمذى و نسائى نام عباس را نياورده‌اند ، بعد از آن درازدستى كرده و عباس را به دروغگويى متهم مىكنند و اظهار مىدارند كه ابو طالب شهادتين را بر زبان جارى نكرد بلكه اين عباس بود كه آن را از قول خود ( به پيامبر ) گفته است و اين گونه آن را توجيه كرده‌اند كه عباس اين را قبل از ايمان آوردنش به اسلام گفته است . نمىدانيم كه در ميان اشراف عرب يا مهتران قريش كسى بود كه به خود اجازه دروغ گفتن دهد ؟ بخارى گفتگويى را روايت مىكند كه بين هرقل پادشاه روم و ابو سفيان روى داده و اينكه ابو سفيان برغم دشمنى با پيامبر ( ص ) درباره او راست مىگويد و اظهار مىدارد : « اگر بيم نداشتم كه از من عرب در ميان دروغى ياد آيد ، دروغ مىبستم » . آيا عباس از لحاظ شرف و همت از ابو سفيان فروتر است كه دروغ گويد ؟ هرگز ، هرگز ، اين يكى از تسويه حسابهاى شخصى معاويه با على ( ع ) است كه انگيزه آن حسد و كينه‌ورزى است . اينان با حديث جعلى ( ابو طالب در چشمه جوشانى از آتش است ) و ديگر ياوه سرايىها و سخنان سست پايه ، تلاش نموده‌اند ردپاى اين انگيزه شخصى را از ميان ببرند . اما اين موارد بر مورخ دل آگاه پوشيده نيست . مورخى كه بخواهد يورش گمراه كننده ناجوانمردان را كه در صدد آسيب رساندن به جايگاه سترگ على ابن ابى طالب هستند ، اثبات كند . يورشى كه با خريد قلم و وجدان نويسندگان و ايجاد شبهه در انديشه‌ها به انجام رسيد . آنان آنقدر در توجيه مواضع رفتارى معاويه دچار اختلاف‌نظر شدند تا آنكه وى بدعت متعصبانه و نارواى دشنام به على ( ع ) و فرزندان و شيعه وى بر منابر كوفه و شام را پس از نماز پى افكند . آرى سياست فرزند هند