حسين ( ع ) هم با اقتدا به جدش به اين كار مبادرت ورزيد . آفرين خدا بر شاعر

--> بسى راه فراخ رفتيد . اين حديث را طبرى : 2 / 203 ، ابن اثير : 2 / 110 ، السيره الحلبيه : 2 / 227 ، البدايه و النهايه : 4 / 28 ، سيره ابن كثير : 3 / 55 ، شرح النهج : 15 / 21 ، الدر المنثور : 2 / 89 ، تفسير فخر رازى : 9 / 50 در آيه مذكور ، ذكر كرده‌اند . ما در صدد بيان آنكه گريخت و عقب نشست و قيل و قال آن نيستيم اما انس بن النضر عموى انس بن مالك به برخى از مهاجرين كه سلاح خود را زمين افكنده بودند گفت : چرا دست به اين كار مىزنيد ؟ گفتند : پيامبر ( ص ) كشته شد . گفت : پس از وى زندگى به چه كارتان مىآيد ؟ بميريد بر آنچه پيامبر ( ص ) بر آن جان داد . سپس رو به مشركان كرد و جنگيد تا آن‌كه كشته شد . در جسدش اثر هفتاد ضربه و زخم پيدا شد و هيچكس جز خواهرش آن هم از روى سرانگشتانش او را نشناخت . و گفته شده كه انس بن النضر جمعى را شنيد كه پس از انتشار شايعه قتل پيامبر ( ص ) مىگفتند : كاش كسى عبد اللّه ابن ابى را نزد ما مىآورد تا قبل از آنكه كشته شويم براى ما از ابو سفيان امان گيرد . انس به آن‌ها گفت : اى مردم اگر محمد ( ص ) كشته شده باشد خداى محمد كه كشته نشده پس بجنگيد براى آنچه محمد براى آن جنگيد . خداوندا من از چيزىكه اينان مىگويند به نزد تو عذر خواهم و از آنچه پيش مىآورند ، بيزارى مىجويم . سپس به جنگ پرداخت تا به شهادت رسيد . لازم به يادآورى است كه ابن جرير طبرى و ابن اثير جزرى و ابن هشام در سيره حلبيه نام‌هاى گريختگان روز احد را ذكر كرده‌اند . ما خواننده را به نمونه‌اى كوچك از منابعى كه در اين‌باره مطالبى آورده‌اند دعوت مىنماييم : الكامل ابن اثير : 2 / 108 و 148 ، السيره الحلبيه : 2 / 227 ، تاريخ طبرى : 2 / 203 ، الدر المنثور : 2 / 80 و 88 و 89 ، شرح النهج : 15 / 20 و 22 و 24 و 25 و 13 / 293 و 14 / 276 ، البدايه و النهايه : 4 / 9 - 28 ، سيره ابن كثير : 3 / 55 و 58 ، سيره ابن هشام : 4 / 85 ، لباب الاداب : 179 ، حياه محمد هيكل : 265 ، تفسير رازى : 9 / 50 و 67 ، كنز العمال : 2 / 242 ، و : 10 / 268 و 269 ، حياه الصحابه : 1 / 272 ، و : 3 / 497 ، المغازى واقدى : 2 / 609 و 990 ، منحه المعبود فى تهذيب مسند الطيالسى : 2 / 99 ، طبقات ابن سعد 3 / 155 ، و 2 / 46 و 47 چ اول ، تاريخ الخميس : 1 / 413 .