--> خدا ، اى شير خدا و شير پيامبر خدا ، اى حمزه اى نيكوكار ، اى از ميان برنده اندوه‌ها ، اى حمزه اى حامى رسول خدا . و فرمود : جبرئيل به نزد من آمد و مرا خبر كرد كه نام حمزه در ميان اهل آسمان‌هاى هفتگانه نوشته شده : حمزه بن عبد المطلب اسد اللّه و اسد رسوله . پيامبر ( ص ) آنگاه به زبير دستور داد كه مادرش صفيه خواهر حمزه را از ديدن ( جسد ) وى دور كند . زبير به مادرش گفت : اى مادر ، رسول خدا ( ص ) مىفرمايد كه برگردى ؟ پس صفيه بر سينه وى كوفت و گفت : چرا برگردم در حالى كه به من گفته شده برادرم را مثله كرده‌اند و اين در راه خدا كم است و چقدر خوشنودم از چيزىكه مانند آن در راه خدا رخ داده باشد . انشاء اللّه بر مرگ وى صبر و شكيبايى پيشه خواهم كرد . زبير نزد پيامبر ( ص ) آمد و ماجرا را بازگفت . پيامبر ( ص ) فرمود : رهايش كن . پس پيش‌آمد و استرجاع ( گفتن انا للّه و انا اليه راجعون ) كرد و براى او آمرزش طلب كرد . در روايت ديگر آمده است كه حمزه را با گونه‌اى پارچه پشمى كفن كردند كه اگر به سرش مىكشيدند پايش پيدا مىشد و اگر به پايش مىكشيدند سرش نمايان مىگشت . پس كفن را بر سرش كشيدند و پاهايش را با نوعى گياه نى مانند پوشاندند و پيامبر ( ص ) دستور خاكسپارى او را داد . ( السيره الحلبيه : 2 / 247 و الكامل ابن اثير : 2 / 162 ) واقدى مىگويد كه پيامبر ( ص ) در آن روز هرگاه صفيه گريست ، گريان مىشد و هرگاه هق‌هق صفيه بلند شد پيامبر ( ص ) نيز چنان مىگريست . واقدى اضافه مىكند : فاطمه ( ع ) نيز مىگريست و پيامبر ( ص ) با صداى گريه او نيز به گريه مىافتاد . ابن مسعود روايت مىكند : هيچگاه رسول خدا ( ص ) را اين‌چنين گريان چون گريه‌اش بر حمزه نديديم . تا آنكه گفت : او را در قبر نهاد و بر جنازه‌اش ايستاد و آنسان گريست كه به هق هق افتاد . ( الاستيعاب در حاشيه الاصابه : 1 / 275 چ اول ، الامتاع مقريزى : 154 ، الكامل ابن اثير : 2 / 170 ، مجمع الزوائد : 6 / 120 ، الصحيح من سيره النبى الاعظم : 4 / 307 و 310 ، ذخائر العقبى : 180 ، سيره ابن هشام : 3 / 105 ، سيره حلبيه : 2 / 246 . ، شرح النهج : 15 / 387 و 17 . اينجا در صدد بيان جايز بودن يا حرمت گريه بر ميت نيستيم اما جهت فراهم آوردن زمينه براى انديشيدن در اين زمينه از گريه آدم ( ع ) بر فرزندش هابيل تا به امروز ، خواننده گرامى را به