كوفت - كه او هم در ميان قوم خويش داراى جايگاهى بارز بود ، - گفت : دشنامش مىدهى در حالى كه من بر آيين او هستم ؟ و با او در آن‌چه مىگويد هم سخنم ؟ آيا بىتابى و بر آشفتگى حمزه در برابر تعرض به ساحت پيامبر ( ص ) نشانه ايمان صادقانه و پذيرش قلبى رسالت پيامبر ( ص ) توسط او نيست ؟ . از آن روز بود كه حمزه زندگى خود را وقف خدا و دفاع از دينش نمود زيرا به اين باور رسيد كه اين آيين آن الگوى والايى است كه جان در راه آن بايد داد . » « 1 » با ابو طالب شيخ البطحا و با على ( ع ) شمشير خدا و با حمزه شير خدا و رسول خدا ( ص ) بود كه خداوند نيرنگ مشركان را در مكه از رسول خدا ( ص ) دور نمود و بت‌پرستى را مغلوب و اسلام را پيروز كرد . يكى از شگفتىهاى بزرگ اين است كه مدعيان مسلمانى در حالى كه كتاب‌هاى اهل سنت و ديگران ، كسى جز على ( ع ) و پدرش و عمويش حمزه را بعنوان ياوران پيامبر ( ص ) در دعوت خود در آن مرحله ، معرفى ننموده‌اند مىگويند كه ابو طالب كافر از دنيا رفت و فلانى برتر از على ( ع ) و حمزه است ؟ ! . . . بدون شك كسانى كه توانايى مبارزه در راه خدا را دارند ، اهل معرفت و تقوايند ، اما ميان افراد قبيله نادانى و هوس با ( راه ) حق فاصله بسيار است . ممكن است شخصى كه فراتر از نوك بينى خود را مشاهده نكند بگويد كه پشتيبانى ابو طالب و فرزند و برادرش در اين دوره از تاريخ زندگى پيامبر ( ص ) ، در بردارنده نقش قابل ملاحظه‌اى نيست . اما انسان حق آشنا و با انصاف و كسى كه حق هرپديده‌اى را به جا آورده و به آثار و نتايج پديده‌ها نظر دارد ، خواهد ديد كه پشتيبانى آنان

--> ( 1 ) - منزل الوحى : 563 ، چ دوم .