خدا ( ص ) نيز اين وضعيت را با شكيبايى و توكل بر خدا پذيرفت . اين شكيب و پايمردى از يك سو آنان را آزار داد و از سوى ديگر در نهايت پيروزى و فتح را از آن پيامبر ( ص ) نمود . پس از بعثت مشركان تا هنگامى كه ابو طالب ( ع ) زنده بود ، امكان تعرض به ساحت پيامبر ( ص ) را نيافتند و بر اذيت و آزار و اهانت به وى و جلوگيرى از انجام رسالتش از راه‌هاى گوناگون - جز قتل وى - اصرار ورزيدند . از جمله روزى پيامبر ( ص ) در خانه كعبه به نماز ايستاده بود كه دو مرد در سمت راست وى به سوت زدن و دو مرد در سمت چپش به دست زدن پرداختند . « 1 » بار ديگر بر وى پهن و خون ريختند . « 2 » نيز مشركان ، كودكان و سبك مغزان را تحريك مىكردند كه پيامبر ( ص ) را هنگام عبور سنگباران كنند . به همين دليل حضرت على ( ع ) با پيامبر ( ص ) بيرون مىآمد تا آنان را از وى دور نمايد . « 3 » و جالب آنكه روزى ابو جهل پيامبر ( ص ) را در حال نماز در مقام ( ابراهيم ) يافت و به وى گفت : مگر تو را از اين كار باز نداشتم ؟ و او را تهديد كرد . در هرعصر و زمانى انسان‌هايى يافت مىشوند كه راه ابو جهل مىروند و امر و نهى خود را بىآنكه

--> ( 1 ) - مناقب آل ابى طالب : 1 / 46 ، تفسير مجمع البيان : 4 / 463 . ( 2 ) - پيشين : 1 / 48 ، پيشين : 4 / 470 . ( 3 ) - پيشين : 1 / 342 ، الطبقات الكبرى : 1 / 212 .