بعدها كه اسلام آورد ، با تاسف و سوز مىگفت : اگر آن روز اسلام آورده بودم ، دومين شخص پس از على ابن ابى طالب ( ع ) بودم . « 1 » روزى براى رسول خدا ( ص ) دو شتر ماده پروار هديه آوردند . پس به ياران خود فرمود : هركه به‌گونه‌اى دو ركعت نماز بخواند كه به هيچ امرى از امور دنيا نيانديشد و در دل خود هيچ انديشه‌اى از امور دنيا را راه ندهد ، يكى از اين دو ماده شتر را به وى هديه خواهم كرد . هيچ‌كس از ياران جرات پيش‌آمدن نيافت مگر امام ( ع ) كه گفت : من اى رسول خدا . پيامبر ( ص ) فرمود : برخيز و نماز بگزار . امام ( ع ) نماز گزارد و هنگام تشهد ، اين انديشه به ذهنش رسيد كه فربه‌ترين اين دو ماده شتر را برگزيده و آن را نحر كرده و گوشتش را در راه خدا صدقه دهد . پس از پايان نماز امام ( ع ) اين امر را با پيامبر ( ص ) در ميان گذاشت . پيامبر ( ص ) فرمود : اين انديشه براى خدا و آخرت بوده نه براى دنيا و

--> ( 1 ) - الرياض : 2 / 208 و بعد از آن چ 1953 . طبرى اين حديث را وقتى با لفظ و وقتى ديگر با مضمون در تاريخش ذكر كرده ، همچنين ثعلبى در تفسير خود و ابو يعلا موصلى در مسند و ابن اثير در اسد الغابه و نسائى در خصائص و حاكم در مستدرك و ابن عبد البر در استيعاب و بسيارى ديگر اين مورد را نقل كرده‌اند . مجمع الزوائد : 9 / 103 و 222 ، لسان الميزان : 1 / 395 ، الكامل ابن عدى : 1 / 142 و 150 و : 2 / 57 ، تاريخ دمشق در ترجمه حضرت على : 1 / 57 / 93 و 95 ، الطبقات الكبرى : 8 / 17 و 10 چ اول بيروت در ترجمه خديجه ، معجم الصحابه : 5 / 135 ، تاريخ طبرى : 2 / 312 ، چ ديگر : 56 و 7 ، چ اول : 1162 ، مستدرك الصحيحين : 3 / 183 ، الاصابه ابن حجر : 4 / 248 قسمت اول ، الاستيعاب ابن عبد البر : 2 / 458 و 511 ، كنز العمال : 6 / 391 و : 7 / 56 ، حليه الاولياء : 2 / 245 ، مسند احمد : 1 / 290 و 209 ، چ ديگر : 25 / 26 و 4 / 428 و 29 و 440 ، المناقب احمد بن حنبل : 25 و 18 ، شواهد التنزيل حاكم حسكانى : 1 / 113 / 125 تحقيق محمودى ، مناقب خوارزمى : 198 فصل 17 ، خصائص نسائى : 44 ح 5 و : 3 در چ ديگر .