منحصر نمىشود بلكه مسئوليت ديگرى بر دوش راهبر قرار مىگيرد و آن كوشش در رفع نيازهاى نيازمندان و مستمندان است . هرگاه وى توانايى برآوردن اين نيازها را نداشت و ( يا ) شرايط و اوضاع موجود ، اجازه آن را نمىداد ، آن هنگام بر وى لازم است كه ( زندگى ) خود را با زندگى فرودست‌ترين افراد جامعه و رنجورترين آنان همسنگ كند ، تا در اين صورت ، مستمندان و نيازمندان احساس كنند كه تحت سرپرستى راهبرى هستند كه در برابر خدا و مردم ، مسئول درد و رنج آنان است . اينان كاملا حق دارند كه حاكم را در صورتى كه مىتوانست نيازهاى آنان را رفع كند اما در اين كار كوتاهى كرد ، يا در حالى كه توانايى تامين نيازشان را نداشت ، براى خود چيز بيشترى حتى به خردى يك دانه خردل برداشت ، بازخواست كنند . درست مانند پدرى كه در برابر خانواده و فرزندانش مورد بازخواست قرار مىگيرد . در حديث شريف است كه : « أن السلطان العادل كالوالد الرحيم » « 1 » فرمانرواى دادگر مانند پدرى مهربان است . سخن امير مومنان ( ع ) نيز خطاب به عثمان بن حنيف عامل خود در بصره در اين‌باره صريح و روشن است كه در نامه‌اى به وى مىنويسد : « اگر اراده مىكردم راهش را مىيافتم ، بسوى عسل پالوده و مغز گندم و بافته‌هاى ابريشم ، اما هيهات كه هواى من بر من پيروز نخواهد شد و آز مرا به گزينش خوراكى نخواهد كشاند كه شايد در حجاز يا يمامه كسى باشد كه چشم به نانى داشته باشد و با روزگار سيرى ديريست عهدى نداشته ، يا شب را با شكم آكنده به سر آورم در حالى كه گرداگرد من شكم‌هايى گرسنه و جگرهايى سوخته باشد يا آن چنان باشم كه گوينده‌اى ( شاعرى ) گفت : براى درد تو همين بس كه شب با شكم آكنده بخوابى در حالى كه پيرامون تو جگرهايى است كه

--> ( 1 ) - الكافى : 1 / 407 / ح 8 .