« براى هر دردى درمانى هست ، چون درمان با درد منطبق شود به فرمان خدا اثر خود را مىبخشد و بهبودى حاصل مىشود . » بدين گونه مىبينيم كه اسلام سلامتى و تندرستى را به شدّت مورد توجّه قرار داده و رعايت موجبات سلامتى جسم و جان را توصيه فرموده است . ولى براى شخص مضطّر به مقدار رفع اضطرار حكم تكليفى حرام را برداشته مىفرمايد : فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ ؛ « هر كسى مضطّر باشد به شرط اينكه از حد نگذرد و به حقوق ديگران تجاوز نكند گناهى نيست . » « 1 » در جائى كه خداى سبحان در مقام ضرورت حكم حرام را بر مىدارد ، چگونه ممكن است كه براى بيمار اجازه استفاده از داروهاى حلال را ندهد درحالىكه به آن نياز دارد ! ! امّا مسئله توكّل به خدا ، آن نيز مشروط به تلاش و كوشش است ، چنان كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله به آن اعرابى فرمود : « اعقلها و توكّل » ؛ « پاى شتر را ببند و آنگاه به خدا توكل كن . » برخى از تازه به دوران رسيده‌ها ، دين را آن‌چنان‌كه خود مىخواهند رنگ‌آميزى مىكنند ، و به جاى اينكه افكار خود را با دين تطبيق كنند ، دين را با افكار و سليقه‌هاى خود تطبيق مىكنند ، تعجّب‌آورتر اينكه اين افراد به كسانى كه دين را دقيقا

--> ( 1 ) - سوره بقره ، آيه 173 .