آن حرام است و حرمت آن از حرمت شرب خمر شديدتر است . هنگامى كه انسان از ارتكاب يكى از دو حرام ناگزير شود بايد ضعيف‌تر را انتخاب كند و قوىتر را ترك گويد . » « 1 » شفا يافتن بيمار به وسيله استفاده از دارو به تقدير خدا و به فرمان خداست كه خداوند ، آفريدگار همه موجودات است و خاصّيتى را به هر موجودى ، او عطا فرموده است ، چنان كه امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « يكى از پيامبران بيمار شد و گفت : من هرگز به دكتر نمىروم تا آنكه مرا بيمار كرده خود شفايم دهد ، خداوند به او وحى فرمود : آرى شفا از منست ولى تا دارو نخورده‌اى من شفايت نخواهم داد . » « 2 » و در حديثى ديگر در همين رابطه آمده است : « كسى كه معالجه مجروح را ترك كند با كسى كه آن جراحت را وارد كرده شريك است . » « 3 » امام صادق عليه السّلام مىفرمايد : « اهل هيچ شهرى از سه تن بىنياز نيست ، كه اگر اين سه تن نباشد مردم آن شهر تباه مىشوند ، اين سه تن عبارتند از : فقيهى دانشمند و پرهيزگار زمامدارى نيكوسرشت و مطاع پزشكى آگاه و مورد اعتماد . » « 4 »

--> ( 1 ) - مسالك ، باب اطعمه . ( 2 ) - وسائل الشيعه ، ج 2 ، ص 630 . ( 3 ) - همان مدرك ، ص 629 . ( 4 ) - سفينة البحار ، ج 2 ، ص 78 .