زودگذر و نيز برحذر داشتن از گرفتارى در عذاب الهى ، بيشترين سخنى است كه حضرت عليه السّلام بدان پرداخته است و در اين‌باره به‌گونه‌اى مسئله را بيان مىكند كه لرزه به اندام انسان مىافتد و علتش آن است كه حضرت عليه السّلام از كثرت دلسوزى و مهربانى ، خود را در رنجهاى مردم ، شريك مىداند و با اين كه در دنيا به‌سر مىبرد ، ولى به قدرى دقيق ، آتش جهنم و عذاب الهى را وصف مىكرد ، تو گويى كه آن را مىبيند و يا از آن رنج مىبرد و اگر درباره عذاب الهى اين‌گونه آتشين سخن مىگويد ، بدين جهت است كه مىداند ، همانا انسانى كه طاقت تحمل گرماى خورشيد را ندارد و هنگامى كه خارى در پايش فرو مىرود ، بىتاب و رنجور مىشود ، پس وقتىكه آتش از بالا و پايين بر او شعله‌ور مىشود ، چگونه حالى خواهد شد . ( ايها اليفن الكبير ، الذى قد لهزه القتير ، كيف أنت إذا التحمت اطواق النار . . . ) امام عليه السّلام ، در اينجا انسان‌هاى پير و سالخورده را مخاطب كلام خود قرار مىدهد . همان اشخاصى كه در پايان عمر خويش به‌سر مىبرند و در حالى كه ناتوان و ضعيف گشته‌اند ولى باز به فكر آخرت خود نمىباشند و براى آن سرا ، توشه‌اى برنمىدارند . از آنها مىپرسد : وقتى كه آتش جهنم شما را محاصره مىكند ، به‌گونه‌اى كه گوشت و مغز استخوان شما را آب مىكند ، چگونه حالى خواهيد داشت ؟ و در واقع با اين پرسش حجت را بر آنان تمام مىكند . ( فاللّه فاللّه معشر العباد و أنتم سالمون فى الصحة قبل السقم و فى الفسحة قبل الضيق ، فاسعوا فى فكاك رقابكم . . . إلى و لا تبخلوا بها عنها ) حال كه عاقبت و سرانجام بىتوجهى و اهمال ، نسبت به دستورات الهى عذاب الهى است پس