اختيار كسانى مىگذارد كه خداوند از آن‌ها خشنود باشد و امام عليه السّلام نيز اين دانش خود را تنها در اختيار خواص مؤمنان مىگذارد . امام عليه السّلام در بند بعدى به همين مطلب اشاره دارد : ( ألا و إنّي مفضيه إلى الخاصّة ممّن يؤمن ذلك منه ) منظور از خواص مؤمنان كسانى هستند كه احتمال شك و ترديد و خروج از دين درباره آنها منتفى است . شايد پرسيده شود كه سخن پيش‌گفته ، درباره دانشهاى كلى درست است ؛ اما اطلاعات جزئى تنها در اختيار خداوند است . در پاسخ گفته مىشود كه خداوند ، اصولى كلى در اختيار پيامبر صلّى اللّه عليه و إله مىدهد كه از آنها مىتواند حوادث جزئى را استنباط كند . پيامبر صلّى اللّه عليه و إله نيز همين‌گونه با امام عليه السّلام برخورد مىكند . ( أيّها النّاس إنّي و اللّه ما أحثّكم على طاعة إلّا و أسبقكم إليها و لا أنهاكم عن معصية إلّا و أتناهى قبلكم عنها ) دشمنان امام عليه السّلام نيز اين حقيقت را تاييد مىكنند كه اگر آن حضرت از آرمانهاى اخلاقى خود دست مىكشيد موفقيت‌هاى فراوانى را كسب مىكرد . در جريان شورا نيز عبد الرحمان بن عوف به حضرت گفت : « برپايه كتاب خدا و سنت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سيره دو خليفه گذشته با تو بيعت مىكنم . » اما امام عليه السّلام تنها عمل به كتاب خدا و سنت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و دانش خويش را پذيرفت . « 1 » اگر آن حضرت ، پيشنهاد ابن عوف را مىپذيرفت ، ديگر نه از جنگ جمل و صفين و نهروان خبرى بود و نه از

--> ( 1 ) . شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد : 9 / 51 ؛ مسند احمد : 1 / 75 .