همگان براى رسيدن به دنيا حريص بودند ؛ بلكه خوارى دنيا نزد خداوند ، سبب دور ساختن پيامبرانش از آن شده است . ( فإنّ اللّه جعل محمّدا علما للسّاعة و مبشّرا بالجنّة و منذرا بالعقوبة ) شيخ محمد عبده مىگويد : « برانگيخته شدن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله ، يكى از نشانه‌هاى نزديك شدن قيامت است ؛ زيرا پيامبرى پس از ايشان نخواهد بود . » « 1 » اين توضيح ، دور از ظاهر عبارت امام عليه السّلام است . آن حضرت ، به موضوع ختم نبوت اشاره‌اى ندارد ؛ بلكه منظور امام عليه السّلام آن است كه خداوند پيامبر صلّى اللّه عليه و إله را فرستاد تا مردم را از آمدن قيامت آگاه سازد و اين‌كه بهشت از آن پرهيزگاران و آتش براى گمراهان خواهد بود . بنابراين ، واژه « علم » به معناى « نشانه » و منظور از « ساعة » قيامت و لام جر در آغاز « ساعة » براى تعليل است . امام عليه السّلام و پشمينه‌پوشى ( و اللّه لقد رقّعت مدرعتي هذه حتّى استحييت من راقعها و لقد قال لي قائل ألا تنبذها عنك فقلت اغرب عنّي فعند الصّباح يحمد القوم السّرى ) شيعيان از راه كتاب و سنت به اثبات خلافت براى امام على عليه السّلام پرداخته‌اند و از سيره زندگى امام عليه السّلام ، غافل گشته‌اند . واقعيت زندگى امام عليه السّلام ، به‌طور محسوس و ملموس از حقانيت آن حضرت خبر مىدهد . آن حضرت در جاى ديگرى مىفرمايد « آيا من سير بخوابم و پيرامون من شكم‌هاى گرسنه و جگرهاى تشنه باشند ؟ و همانند كسى گردم كه درباره‌اش گفته‌اند : اين بيمارى تو را بس كه شكمت سير باشد و پيرامونت گرسنه باشند ! آيا از اين خوشنود باشم كه مرا

--> ( 1 ) . شرح نهج البلاغه : 2 / 60 .