آمرزنده و قدرشناس است . » « 1 » در روايات متواتر فراوان نيز مضمون آيه مذكور تاييد شده است . قاعده زير يكى ديگر از دلايل خارج نشدن از اسلام در اثر وجود شبهه‌اى است : « كيفرهاى شرعى در موارد وجود شبهه لغو مىشوند . » حضرت در ادامه سخنانش از كژى و شبهه و تاويل نادرست به عنوان عواملى ياد كرده است كه برادرى بين مسلمانان را لغو نمىكند ؛ اما كسانى كه حق را از روى دشمنى و بدون شبهه انكار مىكنند ، در كفر آنها و خروجشان از اسلام شكى نيست . ( فإذا طمعنا في خصلة يلمّ اللّه بها شعثنا و نتدانى بها إلى البقيّة فيما بيننا رغبنا فيها و أمسكنا عمّا سواها ) كسى كه اميد خير و احتمال اصلاح در او مىرود ، امام عليه السّلام از درگيرى با او پرهيز مىكند . عبارت « و نتدانى بها الى البقية » گوياى آن است كه گواهى دشمنان امام عليه السّلام به توحيد و پيامبرى رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله موجب شمول اسلام بر آنها مىگردد و اين گواهى ، عامل نزديكى بين دو گروه است . مصونيت اسلام تنها در صورت انكار شهادتين برداشته مىشود و با وجود اعتراف به شهادتين و به شرط ترك دشمنى و ستم ، از ديگر خطاها چشم‌پوشى مىشود .

--> ( 1 ) . قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ شورى / 42 : 23 .