المحجّة فظفروا بالعقبى الدّائمة و الكرامة الباردة ) كسانى كه راست‌گفتار و سخت‌كوش و بردبار در جنگ باشند و نافرمانى خدا نكنند . . . ولى كجا چنين افرادى يافت مىشوند ؟ درگذشته بودند و نزد خداوند رفتند . ( أما و اللّه ليسلّطنّ عليكم غلام ثقيف الذّيّال الميّال ) امام عليه السّلام اشاره به ظلم و ستم حجاج به مردم عراق دارد . « ذيّال » كنايه از تكبر و فخرفروشى است و « ميّال » به انسان ستم‌گر گفته مىشود . « 1 » ( يأكل خضرتكم ) ثروتهاى شما را غارت مىكند . ( و يذيب شحمتكم ) كنايه از ذلت و خوارى آنان است . ( إيه أبا وذحة ) ابن أبى الحديد در تفسير اين بند ، حكايتى و اقوالى را نقل كرده است . اما به‌نظر مىرسد كه اين بند كنايه از پستى و فرومايگى حجاج باشد . « 2 »

--> ( 1 ) . شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد : 7 / 278 . ( 2 ) . درباره حجاج گفته شده كه قدى كوتاه داشت و لاغر اندام بود ، چشمانش فرو رفته و ساق پايش كژ و دستانش كوتاه بود . صورتش خوره داشت و سرش بىمو بود و گويى شبيه يك سوسك بود . نك : شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد : 7 / 281 ؛ شرح مئة كلمة ، بحرانى : 243 ؛ مروج الذهب : 3 / 175 .