مسلمانان در آستانه نابودى بود . بنابراين موقعيتى كه على عليه السّلام در آن بود ، جاى خطرپذيرى فراوان داشت . . . اين معركه سرنوشت اسلام را مشخص مىكرد . . . و جز افراد اوالو العزم كس ديگرى نمىتوانست آن را به جاى آورد . . . على عليه السّلام نمىتوانست مكث و توقف كند و از ورود به اين معركه پرهيز كرده ، از سختىها و دشوارىهايش رويگردان شود . او زندگى خويش را در اين راه گذاشت و وجود اسلام را بر وجود خويش برگزيد . » « 1 » امام عليه السّلام بيعت را پذيرفت و پس از آن لحظه‌اى آرام نگشت و سرانجام زندگىاش را با شهادت در راه خدا به پايان رسانيد ، ولى موفق شد در حد امكان از نابودى اسلام جلوگيرى كند . به‌راستى اگر امام عليه السّلام بيعت را مىپذيرفت چيزى از اسلام مانده بود ؟ درست است كه جنگها در زمان خلافت امام على عليه السّلام يكى پس از ديگرى پديد آمدند و امام عليه السّلام را به خود مشغول كردند ولى سرانجام ناكثان شناخته شده و مارقان از ديگران جدا گشته و گروه ستمگر با كشتن عمار ياسر رسوا شدند و چه راست گفته است خداوند : « خدا بر آن نيست كه مؤمنان را به اين حالى كه شما بر آن هستيد واگذارد تا آنكه پليد را از پاك جدا كند و خدا بر آن نيست كه شما را از غيب آگاه گرداند ولى خدا از ميان فرستادگانش هر كه را بخواهد برمىگزيند . پس

--> ( 1 ) . علىّ بن ابى طالب عليهما السّلام بقية النبوة و خاتم الخلافة ، عبد الكريم خطيب : 264 به بعد ، چاپ سال 1967 م .