موافاة : صفت براى مفعول مطلق محذوف بوده و در اصل چنين است : « أقدم إقداما موافاة » و معناى آن چنين مىشود كه آدم معصيتى كرده كه مطابق علم خدا بود . برخى نيز « موافاة » را مفعول مطلق دانسته‌اند . قرنا : ظرف و منصوب است . المقطع : مفعول « بلغ » بوده و معناى آن چنين است : « عذر خويش را تا پايان ابلاغ كرد . » درباره اسلام و عمل ( فلمّا مهد أرضه و أنفذ أمره اختار آدم عليه السّلام خيرة من خلقه و جعله أوّل جبلّته و أسكنه جنّته و أرغد فيها اكله و أوعز إليه فيما نهاه عنه و أعلمه أنّ في الإقدام عليه التّعرّض لمعصيته و المخاطرة بمنزلته ) امام عليه السّلام پس از سخن درباره صفات فرشتگان و زمين به داستان آدم مىپردازد . آدم ، نخستين انسان در دوره زمانى خويش بوده است ؛ همان‌گونه كه امام عليه السّلام فرموده است : « او را ، نخستين آفريده خويش قرار داد . » خداوند سبحان ، آدم را از خاك اين زمين آفريد و زمين ريشه همه مصائب ، دردها ، مرگ ، فنا و . . . است و با اين‌حال ، او را در بهشت خويش سكونت داد ؛ بهشتى كه خوشىهاى آن پايان‌ناپذير و اقامت در آن بدون ملامت است . قرآن در اين باره مىفرمايد : « گفت پروردگارتان شما را از اين درخت منع نكرد جز براى آنكه مبادا دو فرشته گرديد يا از زمره جاودانان شويد . » « 1 » از اين آيه برمىآيد كه آدم و حوا از اقامت در بهشت جاودان شاد و خوشنود بودند و بلكه مىترسيدند در اثر وسوسه‌هاى شيطان

--> ( 1 ) . وَ قالَ ما نَهاكُما رَبُّكُما عَنْ هذِهِ الشَّجَرَةِ إِلَّا أَنْ تَكُونا مَلَكَيْنِ أَوْ تَكُونا مِنَ الْخالِدِينَ اعراف / 7 : 20 .