محمد جواد مغنية ( مترجم : معمورى )

330

در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى )

به سوى معين مىچرخد و پيروى نظام مشخص و ثابتى است كه از زمان پيدايش تا هرگاه خدا بخواهد ، ادامه مىيابد . كوهها در نظام چرخش زمين مؤثر هستند و اگر آنها نبودند ، چرخش زمين ساكنان خويش را پرتاب مىكرد . خداوند در اين‌باره مىفرمايد : « در زمين كوههايى استوار افكند تا شما را نجنباند و رودها و راهها [ قرار داد ] تا شما راه خود را پيدا كنيد . » « 1 » ( و فسح بين الجوّ و بينها ) جو به فاصله بين آسمان و زمين مىگويند . معناى اين بند آن است كه خداوند فاصله بين كوهها را دشتى هموار ساخته است . ( و أعدّ الهواء متنسّما لساكنها ) « تنسّم » به معناى تنفس است . بديهى است كه اگر هوا نبود ، هيچ موجود زنده‌اى بر زمين پديد نمىآمد . ( و أخرج إليها أهلها على تمام مرافقها ) خداوند همه نيازمندىهاى ساكنان كره زمين را در آن قرار داده است و ليكن بايد تلاش و كوشش كرد . ابرهاى زنده‌كننده زمين ( 24 - 25 ) « ثمّ لم يدع جرز الأرض الّتي تقصر مياه العيون عن روابيها و لا تجد جداول الأنهار ذريعة إلى بلوغها حتّى أنشأ لها ناشئة سحاب تحيي مواتها و تستخرج نباتها ألّف غمامها بعد افتراق لمعه و تباين قزعه حتّى إذا تمخّضت لجّة المزن فيه و التمع برقه في كففه و لم ينم و ميضه في كنهور ربابه و متراكم سحابه أرسله سحّا متداركا قد أسفّ هيدبه تمريه الجنوب درر أهاضيبه و دفع شآبيبه ( 24 ) فلمّا ألقت

--> ( 1 ) . وَ أَلْقى فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ وَ أَنْهاراً وَ سُبُلًا لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ نحل / 16 : 15 .