ما لاق : آن‌چه روييده مىشود . تقترع : عرقه مىكشد . الرّين : آلودگى . الدّلّح : جمع « دالح » و به معناى ابرهاى پرباران . شمخ : جمع « شامخ » به معناى « به آسمان فراكشيده شده » . القترة : در اينجا معناى نهان و پنهان مىدهد . الأيهم : سياه . تخوم الأرض : زمين يا سرزمين . كرايات : « ك » براى تشبيه است و « رايات » جمع « راية » به معناى پرچم مىباشد . هفّافة : سرزمينى با مردمان خوب . الوله : شدت اندوه و شادى . ساختار ادبى بين فجوات . . . زجل : خبر مقدم و مبتداى موخر است . وراء ذلك . . . سبحات : خبر مقدم و مبتداى موخر است . تقف : ضمير درون آن به « أبصار » بازمىگردد . خاسئة : حال براى « أبصار » است . أولى أجنحة : حال براى مفعول « أنشئهم » است . فيما هنالك : خبر مقدم و مبتداى موخر است . تواضع : مفعول دوم براى « أشعر » است .