( و إنّه ليمنعه من قول الحقّ نسيان الآخرة ) اگر در علت دشمنى با امام عليه السّلام مطالعه و بررسى شود ، به اين نتيجه مىرسيم كه امام عليه السّلام تنها براى خدا و آخرت كار مىكرد و اما دشمنانش ، براى دنيا تلاش مىكردند . عمرو عاص ، از آن جمله بود كه دين و عقل و قلبش را به هواهاى نفس خويش فروخته بود . ( إنّه لم يبايع معاوية حتّى شرط له أن يؤتيه أتيّة و يرضخ له على ترك الدّين رضيخة ) منظور از « أتيّة » و « رضيخة » در اين‌جا امارت مصر است . اين داستان معروف است كه عمروعاص در برابر كمك به معاويه از او حكومت مصر را خواست . . . جاى شگفتى نيست كه معاويه و عمروعاص چنين با اسلام و خون مسلمانان بازى كنند ؛ چه اين‌كه آنان تنها حرص دنيا را خورده و به آخرت نمىانديشيدند .

--> - السّفر و عظيم المورد » ( اى دنيا ! از من دور شو . تو مىخواهى من را بفريبى ؟ ! هيهات ، جز من را بفريب . من نيازى به تو ندارم . تو را سه طلاقه كردم كه ديگر بازگشتى پس از آن نيست . . . ) حكمت : 75 .