واژه‌شناسى تعشو : قصد كردن و به سويى روانه شدن . تبوء : عودت كند . ساختار ادبى أ كلّ : مفعول فعل محذوف و يا مرفوع بنا بر مبتدا بودن ، و خبر آن حذف شده است . كراهية : مفعول له براى فعل يا خبرى كه محذوف شده است . و أما قولكم : مبتدا است و خبرش حذف شده است . أن تلحق : تاويل به مصدر مىرود و منصوب به نزع خافض است . شرح و تفسير عادت امام عليه السّلام اين بود كه جنگ را شروع نمىكرد حتى اگر دو لشكر مقابل هم قرار بگيرند . . . سپاه دشمن ، لشكر حضرت عليه السّلام را تيرباران كرد . او صبر كرد و ياران خود را به شكيبايى دعوت كرد . ابن ابى الحديد و عده ديگرى از شارحان مىگويند : امام عليه السّلام هنگامى كه به نهر آب تسلّط پيدا كرد ، لشكر معاويه را از آن سيراب كرد و چند روزى مكث كرد و دستور حمله را نمىداد و هنگامى كه ياران امام عليه السّلام صبرشان لبريز شد و از وعده‌هاى امام عليه السّلام به حمله به تنگ آمدند ، برخى از آنان به او گفتند : تو از جنگ مىترسى ، چنان كه از مرگ مىترسى يا اين كه از حق بودن جنگ با اهل شام در شك هستى ! « 1 » آن‌گاه امام عليه السّلام در پاسخ به آنان فرمود : ( أمّا قولكم : أ كلّ ذلك كراهية

--> ( 1 ) . نك : شرح نهج‌البلاغه ، ابن ابى الحديد : 4 / ؛ شرح نهج‌البلاغه ، بحرانى : 2 / 144 .