مىشود ، اگرچه مردم خوش ندارند ، مرا پروردگار از مربوبين كفايت مىكند ، مرا آفريننده از آفريدگان كفايت مىكند ، مرا روزى رسان از روزىخواران كفايت مىكند ، مرا پروردگار جهانيان كفايت مىكند ، مرا آن‌كه كفايتم مىكند ، كافى است ، مرا آن‌كه هميشه كفايت مىكند ، كافى است ، مرا آن‌كه تا بوده‌ام كفايت كرده ، كافى است ، مرا خداى يگانه كفايت مىكند كه معبودى جز او نيست ، بر او توكل كردم و او پروردگار عرش عظيم است » . آن‌گاه مىگويى : اللّهمّ أصبح ظلمي مستجيرا بعفوك ، و أصبحت ذنوبي مستجيرة بمغفرتك ، و أصبح خوفي مستجيرا بأمانك ، و أصبح فقري مستجيرا بغناك ، و أصبح ذلّي مستجيرا بعزّك ، و أصبح ضعفي مستجيرا بقوّتك ، و أصبح وجهي الفاني مستجيرا بوجهك الباقي ، يا كائنا قبل كلّ شيء ، و يا كائنا بعد كلّ شيء و يا مكوّن كلّ شيء صلّ على محمّد و آل محمّد ، و اجعل لي من امري فرجا و مخرجا ، و ارزقني من حيث أحتسب و من حيث لا أحتسب . « خدايا ! ستم من پناهنده به عفو تو شده و گناهانم پناه به مغفرت تو برده است و ترسم پناهنده به امان تو شده و نيازمندىام پناه به بى نيازى تو آورده است و خوارىام به عزت تو پناه برده و ناتوانىام به