و احاديث در ترغيب تحت‌الحنك كردن زياد است و از سوى علماى شيعه در مورد آن اجماع قائم شده است ، و تعجب مىكنيم كه مخالفان ما چگونه آن را انكار كرده‌اند ، با آن‌كه در كتاب‌هاى خود از نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرده‌اند كه آن حضرت از عمامهء بدون حنك نهى فرموده و امر نموده است كه عمامه داراى حنك باشد ! توجه داشته باشيد كه استحباب تحت‌الحنك كردن در همهء اوقات و حالات عموميت دارد و مخصوص حال نماز نيست ، اگرچه نماز در آن حال افضل است ، بلكه خود مستحبى جداگانه مىباشد ؛ چه‌كسى كه تحت‌الحنك كرده نماز بخواند ، چه نخواند ، و استحباب آن مخصوص حال نماز نيست ، چنان‌كه از سخن بعضى از علماى ما بر مىآيد ، و من در هيچ‌يك از روايات كه اصول چهارصد گانهء ما حاوى آن است ، چيزى نيافتم كه دلالت بر استحباب تحت‌الحنك در حال نماز داشته باشد ، بلكه تمام آنها به صورت عامّ است ( بر استحباب تحت‌الحنك كردن در همهء حالات دلالت دارد ) . علّامه - قدّس اللّه سرّه - در كتاب منتهى المطلب تصريح به اين امر كرده است و در آنجا احاديثى را كه دلالت دارد بر اين‌كه حنك قرار دادن براى عمامه مستحبّ است ، ذكر كرده ، سپس گفته است : « از اين احاديث ظاهر مىشود كه حنك قرار دادن براى عمامه به صورت مطلق استحباب دارد ؛ چه در در حال نماز ، چه غير نماز » . پايان سخن علّامه .