و اگر كسىكه سلاح ظاهر كرده است طليع بوده باشد - يعنى كسى باشد كه از دشمن خود ترسد و هميشه جهت دفع شرّ او با شمشير برهنه گردد - او را حدّى نيست ، چه او محارب نيست . و همچنين كسى كه مدد محارب كند امّا باعث كشتن و ايذاى مردمان نشود ، چه براو نيز حدّى نيست . و سنّت است كه بعد از بريدن دست و پاى محارب به روغن زيت داغ كنند . فصل سوم : در بيان هشت قسم از اقسام حدود و آن حدّ زنا است ، و شروط آن هفت است : اوّل آنكه : هريك از زن و مرد بالغ باشند ، چه طفل را حدّى نيست بلكه تعزيرش مىكنند . دوم آنكه : عاقل باشند ، چه به‌قول اقوى برمجنون حدّى نيست . سوم آنكه : مختار باشند ، چه بركسىكه به اكراه او را برآن دارند حدّى نيست . چهارم آنكه : آن زنى كه با او دخول كرده برآن مرد حرام باشد ، پس اگر حليلهء او باشد حدّى ندارد . پنجم آنكه : آن زن را عقد نكرده باشد يا مالك او نباشد ، چه اگر عقد كرده باشد يا مالك او شده باشد حدّى نيست . ششم آنكه : به آن زن به شبهه دخول نكرده باشد بلكه عالم به تحريم باشد ، پس اگر به‌شبهه دخول كرده باشد حدّى نيست . هفتم آنكه : آلت خود را در فرج زن غايب ساخته باشد ، خواه در قُبُل او و خواه در دُبُر او . و غيبوبت حشفه كافى است ، پس اگر غيبوبت نشود حدّ زنا ندارد . و در اوّل اسلام حدّ زناى بكر آن بود كه او را سرزنش مىنموده‌اند و سخنان درشت به او مىگفته ، و اگر زنا با غير بكر بوده حبس مخلّد مىكرده‌اند آنگاه نسخ شد . و اقسام حدّ زنا هشت است : قسم اوّل : رجم كردن ، يعنى تا كمر در زمين نشاندن و سنگسار كردن ، و اين حدّ