بيست و يكم آنكه : در معاش حدّ وسط را نگاه دارد ، يعنى نه اسراف كند و نه بسيار برخود تنگ گيرد . بيست و دوم آنكه : در وقت نماز ، اوّل نماز بگزارد آنگاه به تجارت مشغول شود . بيست و سوم آنكه : اگر كسى جهت او هديه‌اى بياورد عوض آن دهد . بيست و چهارم آنكه : درِ دكان خود باز كند و طلب روزى نمايد اگر چه مايه نداشته باشد . بيست و پنجم : پنهان كردن مال خود را اگرچه از برادر باشد . بيست و ششم : خريدن املاك . بيست و هفتم : خواب مقرّر خود را در شب كردن . بيست و هشتم آنكه : براى تجارت كردن در شهرى نماند كه نقصان به امور دينى او رسد چون ناياب بودن آب به جهت وضو ، پس بايد كه به شهر ديگر انتقال [ 1 ] كند . بيست و نهم آنكه : بعد از خريدن غلام و كنيز تغيير اسم ايشان بدهد . سيم آنكه : شيرينى به خورد ايشان بدهد . سى و يكم آنكه : چيزى به جهت ايشان تصدّق كند . امّا بيست و شش امر مكروه : اوّل : داخل شدن به بازار پيش از همه كس . دوم : مدح بايع و ذمّ مشترى متاع را . سوم : پوشيدن عيب ظاهر . [ 2 ] چهارم : سوگند [ 3 ] خوردن در حال فروختن . پنجم : خريدن و فروختن ميانهء صبح و طلوع آفتاب .

--> [ 1 ] البتّه با نبودن ضرر و عسر و حرج ترك انتقال را ننمايند . ( صدر ) * بلكه در بعض صور واجب است انتقال كند . ( يزدى ) [ 2 ] احوط حرمت پوشيدن عيب ظاهر است . ( تويسركانى ) * البتّه ترك پوشيدن عيب ظاهر را نمايند . ( صدر ) * يعنى اعلام نكردن . ( يزدى ) [ 3 ] يعنى سوگند راست . ( دهكردى )