امّا آن بيست و دو « 1 » چيز كه وضو جهت آنها سنّت است : اوّل : قرآن خواندن و نوشتن . دوم : مصحف برداشتن . سوم : در آمدن به مسجد . چهارم : نماز ميّت گزاردن . پنجم : سعى در حاجت مؤمنى يا در حاجت خود كردن . ششم : زيارت قبر مؤمنى [ 1 ] كردن . هفتم : اگر شخصى به خواب رود سنّت است كه اوّل وضو سازد ، به تخصيص اگر آن‌شخص جنب باشد . هشتم : اگر شخصى محتلم شده باشد و خواهد كه مجامعت كند سنّت است كه اوّل وضو سازد تا ايمن شود از ديوانه بودن فرزند كه از اين جماع بهم رسد . نهم : اگر خواهد با زن آبستن مجامعت كند اوّل وضو بگيرد تا ايمن شود از آنكه فرزندى كه در شكم مادر است بىفهم و بخيل باشد . دهم : اگر ميّت را غسل داده باشد و خواهد كه مجامعت كند قبل از غسل مسّ ميّت سنت است كه وضو سازد . يازدهم : اگر زن حيض داشته باشد سنّت است كه در وقت هرنماز وضو سازد و مشغول به‌ذكر خداى باشد . دوازدهم : اگر شخصى از روى ميل زنى را ببوسد سنّت است كه بار ديگر [ 2 ] وضو سازد .

--> [ 1 ] در زيارت قبر مؤمن و غير آن از بعض از امور مذكوره نصّ خاص به نظر نرسيده ، هر چند استحباب وضوء بى اشكال است ، بلكه مواردى كه وضوء در آنها سنّت است بيشتر آن است كه در متن ذكره شده . ( كوه‌كمره‌اى ) [ 2 ] اگر با وضوء بوده تجديد وضوء نمايد . ( دهكردى ) ( 1 ) در بعضى از نسخه‌ها بيست و يك ، و در برخى بيست و سه .