هفتم : به‌قدر تشهّد « الحمدُللَّه » مكرّر گفتن ، اگر تشهّد را نداند و وقت ياد گرفتن تنگ باشند . هشتم : تشهّد را بلند خواندن اگر پيشنماز باشد [ 1 ] . نهم : آهسته خواندن اگر مأموم باشد [ 2 ] . امّا هشت امرى كه سنّت است : اوّل : تورّك نمودن ، به‌طريقى كه در نشستن ما بين دو سجده مذكور شد . دوم : دستها را بر رانها گذاشتن [ 3 ] . سوم : انگشتان به‌هم چسبانيدن . چهارم : نظر بر كنار خود كردن . پنجم : پيش از شروع در تشهّد : « بِسْمِ اللَّهِ وَبِاللَّهِ وَخَيْرُ الْاسْمآءِ للَّهِ » گفتن . ششم آنكه : بعد از گفتن : « وَاشْهَدُ انَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُوْلُهُ » بگويد : « ارْسَلَهُ بِالْحَقِّ بَشيْرًا وَنَذيْرًا بَيْنَ يَدَي السَّاعَةَ ، وَاشْهَدُ انَّ رَبِّيْ نِعْمَ الرَّبُّ وَانَّ مُحَمَّدًا نِعْمَ الرَسُوْلُ » . هفتم آنكه : بعد از گفتن : « اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ والِ مُحَمَّدٍ » بگويد : « وَتَقَبَّلْ شَفاعَتَهُ فيْ امَّتِه وَارْفَعْ دَرَجَتَهُ ، الْحَمْدُللَّهِ رَب‌ِّالْعالَميْنَ » . هشتم آنكه : در تشهّد دوم بعد از گفتن : « وَانَّ مُحَمَّدًا نِعْمَ الرَّسُول » بگويد : « التَّحِيَّاتُ للَّهِ وَالصَلَواتُ الطَّاهِراتُ الطَّيّباتُ الزَّاكِياتُ الْعادِياتُ الرَّائِحاتُ السَّابِغاتُ النَّاعِماتُ للَّهِ ماطابَ وَطَهُرَ وَزَكى وَخَلُصَ وَصَفِيَ فَلِلّهِ ، اشْهَدُ انْ لا الهَ الَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَريْكَ لَهُ وَاشْهَدُ انَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُوْلُهُ ارْسَلَهُ بِالْحَقِّ بَشيْرًا وَنَذيْرًا بَيْنَ يَدَيِ السَّاعَةَ ،

--> [ 1 ] على الاحوط . ( تويسركانى ) * نه برامام مطلقا بلند خواندن و نه بر مأموم واجب است آهسته خواندن . ( خراسانى ، مازندرانى ) * وجوب بلند خواندن پيشنماز و آهسته خواندن مأموم ثابت نيست . ( دهكردى ، نخجوانى ، يزدى ) * اقوى استحباب بلند خواندن امام و آهسته خواندن مأموم است . ( كوهكمره‌اى ) [ 2 ] على الاحوط . ( تويسركانى ) * وجوب بعضِ اين نُه امر معلوم نيست . ( صدر ) [ 3 ] استحباب اين و همچنين انگشتان را بهم چسبانيدن معلوم نيست . ( خراسانى )