چهارم آنكه : گردن را موازى پشت بكشد . پنجم آنكه : نظر به ما بين دو قدم خود اندازد . ششم آنكه : دو دست خود را از دو پهلوى خود دور دارد . هفتم آنكه : دو كف خود را بر دو زانو بگذارد . هشتم آنكه : انگشتان را از هم دور كند . نهم آنكه : دست راست را برزانو پيش از دست چپ گذارد . دهم آنكه : زن دو كف دست خود را بالاتر از زانو گذارد . يازدهم : مكرّر گفتن « سُبْحانَ رَبِّىَ الْعَظيمِ وَبِحَمْدِه » تا سه نوبت و پنج نوبت فاضل‌تر است ، و افضل از آن هفت نوبت است . دوازدهم آنكه : قبل از گفتن « سُبْحانَ رَبِّىَ الْعَظيْمِ وَبِحَمْدِه » اين دعا بخواند : « اللَّهُمَّ لَكَ رَكَعْتُ وَلَكَ اسْلَمْتُ وَبِكَ امَنْتُ وَعَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ وَانْتَ رَبيْ ، خَشَعَ لَكَ سَمْعىْ وَبَصَرىْ وَشَعْريْ وَبَشَرِيْ وَلَحْميْ وَدَميْ وَمُخيْ وَعَصَبيْ وَعِظاميْ وَما اقَلَّتْهُ قَدَ مايَ غَيْرَ مُسْتَنْكِفٍ وَلا مُسْتَكْبِرٍ وَلا مُسْتَحْسِرٍ » . سيزدهم : اگر پيشنماز باشد ذكر ركوع را بلند گويد . چهاردهم : اگر مأموم باشد آهسته گويد [ 1 ] . پانزدهم : اگر منفرد باشد ذكر را به‌طريق قراءت خواند در جهر و اخفات [ 2 ] . شانزدهم : چون سر از ركوع بردارد بگويد : « سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهْ الْحَمْدُللَّهِ رَبِّ الْعالَميْنَ اهْلَ الْكِبْرِيآءِ وَالْعَظَمَةِ وَالْجُودِ وَالْجَبَرُوْتِ » . امّا آن چهار امر كه در ركوع مكروه است : اوّل : دستها را در وقت ركوع به دو پهلوى خود چسبانيدن [ 3 ] . دوم : سر به زير افكندن بر وجهى كه سر و گردن موازى پشت نباشد .

--> [ 1 ] بلكه شنوانيدن مأموم ذكر را به امام مكروه است . ( خراسانى ) [ 2 ] بلكه مخيّر است بين جهر و اخفات ، چه در نماز جهرى ، چه اخفاتى . ( خراسانى ) [ 3 ] بلكه دو دست را از دو پهلو دور ساختن مستحبّ است ، چنانچه گذشت . ( خراسانى )