شانزدهم : اظهار كردن مؤذّن حرف ها را در لفظ « اللَّه » و « إله » و « اشْهَدُ » و « الصلاة . » هفدهم : اظهار كردن حرف حا را در لفظ « الفَلاح . » هجدهم : آنچه مؤذّن از فصُول اذان گويد شنونده نيز آن را بگويد . نوزدهم : اعاده نمودن مؤذّن اذان صبح را اگر قبل از طلوع فجر به‌فعل آورده باشد . امّا آن نُه امر كه در اذان مكروه [ 1 ] است : اوّل : حرف زدن مؤذّن در اثناى اذان . دوم : سكوت طويل در اثناى اذان . سوم : نگاه كردن مؤذّن در حال اذان به جانب راست و چپ . چهارم : هريك از شهادتين را زياده بر دو نوبت گفتن ، چنان‌كه مخالفان مىكنند . پنجم : اذان گفتن در وقت راه رفتن . ششم : سواره اذان گفتن . هفتم : اذان گفتن جهت عصر روز جمعه هر گاه نماز جمعه گزارند [ 2 ] . هشتم : اذان گفتن جهت عصر روز عرفه ، شخصى را كه حجّ مىگزارد . نهم : اذان گفتن جهت عشا در مشعرالحرام شخصى را كه حجّ مىگزارد . و بعضى از

--> [ 1 ] اگرچه كراهت بعض اين امور مذكوره محلّ اشكال است ، و لكن اولى ترك جميع است رجاءً . ( خراسانى ) [ 2 ] احوط ترك است . ( تويسركانى ) * احوط اذان گفتن است در اين صورت رجاءً با جمع بين دو نماز ، و با عدم جمع ، اذان ساقط نيست ، و فرقى نيست در روز جمعه ميان جمعه گزاردن يا ظهر گزاردن . ( خراسانى ) * هرگاه جمع كند ما بين صلاتين ، بلكه همچنين است هرگاه ظهر گزارند . ( دهكردى ، يزدى ) * فرقى نيست ميان جمعه گزاردن يا ظهر گزاردن . ( مازندرانى ، نخجوانى )