ندارند ؛ زيرا اگر نسبت به معلول عليت مىداشتند با زوال آنها معلول هم بايد زايل مىگشت . بلكه آنها استعداد و قوّهء تحقق معلول را افزون مىكنند . بديهى است كه قوهء معلول با فعليت آن ، قابل اجتماع نيست . پس عليت علت‌هاى اعدادى صرفاً در جهت تقريب ماده و زمينه‌سازى جهت صدور معلول از علت خاص به آن است و نسبت به نفس معلول هيچ عليتى ندارد . لذا مىتوانيم بگوييم كه علت‌هاى اعدادى علت استعداد و قوّه معلول هستند نه نفس معلول .