اطلاق خارج لازم مىباشد . مؤلف به اين معنا به صراحت در مرحله ششم ، فصل سوم اشاره مىكند ، بقوله : « على انّك قد عرفت انّ الصّورة الجوهريّه لَيْست مندرجةً تحت مقولة الجوهر ، وانْ صَدَقَ عليها الجوهرُ ، صِدْقَ الخارجِ اللّازم . » « 1 » و « 2 »

--> ( 1 ) . بهتر بود عبارت ( فهى تتجرّد فى ذاتها اوّلًا تا آخر ) حذف گردد و به‌جاى آن اين جمله « فان النّفس حين الحدوث حيث كانت قائمة بالمّادة حدوثاً لا تجرى فيها الّا اعتبار فصليتها » افزوده گردد ؛ زيرا عبارت فوق در كتاب ، مشترك است ميان مبناى مشائيان و حكمت متعاليه صدرائى . و نمىتواند ملاك فرق بين نظر مشائيان و حكمت متعاليه باشد ( 2 ) . مقصود از مفارقت بدن ، لزوماً مرگ نيست ، بلكه انقطاع نفس از بدن به گونه‌اى كه در فعل خود به او احتياج نداشته باشد مىباشد گرچه در آن حال هم‌چنان مدبر بدن باشد