قبلًا گفتيم وجود رابط را وجود غير مستقل گويند . و چون وجود تمام هستى نسبت به واجب تعالى وجود غير مستقل است ، پس همه ، وجود رابطند ، و ذات او فقط وجود مستقل مىباشد . پس ، حكمِ نقيض عدم بودن و طارد عدم قرار گرفتن به نحو استقلال ، اختصاص به ذات اقدس او دارد . و اگر ديگر موجودات به چنين حكمى ممتاز مىشوند به واسطهء انضمام علتشان - كه عبارتند از وسايط در خَلق يا علّةالعلل ، يعنى خدا - مىباشد . موجودات امكانى به لحاظ انتسابى كه به واجب تعالى دارند استدلال نسبى مىيابند و با قطع نظر از اين انتساب همه هيچ و پوچند .