درس دوّم ( 2 ) فصل دوّم در اصالت وجود و اعتبارى بودن ماهيّت « 1 » تنها وجود ( در مقام تحقّق ) اصيل است نه ماهيّت يعنى وجود ، حقيقتى است كه در خارج ، عينيّت دارد و ثبوت آن را در خارج به ضرورت و بداهت مىيابيم . ( توضيح مطلب اينكه : ) بعد از اينكه گفتيم در اين جهان ، واقعيّتى وجود دارد و شكّ « شكّاكان » و سفسطهء « سوفطائيان » در آن نابجا است و بعد از اينكه اثبات كرديم كه واقعيّت اشياء ، اصيل است نه چيز ديگر حال مىگوئيم كه اوّلين چيزى كه در برخورد با اشياء ، آن را مىيابيم اين است كه اين اشياء ، موجود گوناگون بوده ، از يكديگر متمايز مىباشند و برخى از آنها از برخى ديگر سلب مىشوند و در عين حال همهء اين اشياء در يك چيز متّحدند و آن ردّ ادّعاى « سوفطائيان » در احتمال بطلان واقعيّتى در خارج مىباشد ( پس اين اشياء گوناگون متمايز از يكديگر ما را به چند حقيقت زير راهنمائى مىكنند : )

--> ( 1 ) - منابع : تحصيل تأليف بهمنيار ص 286 و ص 284 و ص 283 حكمة الاشراق ص 67 و ص 64 - تلويحات ص 22 و ص 23 قبسات ص 38 - اسفار ج 1 ص 49 و ص 37 - الهيّات شفا مقالهء اوّل فصل پنجم - شوارق ص 141 و ص 146 - مباحث مشرقيّه ج 1 ص 23 و ص 25 و ص 39 و ص 44 و ص 71 و ص 77 . ( شارح )