به آن دارد و به عبارتى ، رابطه و وابستگى معلول به علت و احتياج معلول به علت ، عين هويت و عين وجود معلول است . طبق اين نظر ، معلول چيزى نيست جز اضافه به علت و اشراق علت و افاضهء وجود از علت . در نتيجه ، هرچه گسترهء وجودى معلول بيشتر باشد ، در واقع تعلق و وابستگى و نياز آن به علت بيشتر خواهد بود . پس هيچ مانعى ندارد كه موجودى با آن‌كه معلول است ، قديم زمانى بوده باشد . چرا كه اين قدمت زمانى ، نه‌تنها آن را از علت مستغنى نمىسازد ، بلكه حاجت و نياز آن را به علت افزايش مىدهد .