ايمان اكبر وقتى كه دل سالك به نور اسلام اكبر منوّر گرديد گاه و بيگاه بر او حالى دست مىدهد كه علاوه بر ادراك شعورى مشاهده مىكند كه هر چه هست مستند به بارى تعالى است و به عبارت ديگر خداى را در همهء احوال حاضر و ناظر مىيابد ، و اين همان مرحلهء شهود و اسلام اكبر است . و چون هنوز به سرحدّ كمال نرسيده است كه به تمام اركان بدن سرايت كند و اعضاء و جوارح را متصرّف گردد لهذا موانع مادّيّه و مشاغل و شواغل طبيعيّه او را از اين حال صرف نموده و در حال اشتغال به شغلى آن شهود را از دست مىدهد و غفلت او را مىگيرد . لذا بايد سالك با عزم راسخ ايستادگى نموده و آن حال را به مقام ملكه بالا برد و به كمال برساند تا شواغل خارجيّه نتوانند مسير شهودى سالك را تغيير دهند و بر حال او غلبه كنند . لذا بايد اين اسلام را از مقام دل به مقام روح سرايت دهد تا آن اجمال به تفصيل پيوندد ، و به امر روح آن حالت تمام قواى ظاهرى و باطنى را فرا گيرد و از حال به ملكه برسد . و اين مقام همانست كه عرفاء از آن تعبير به احسان مىنمايند چه خداوند كريم در قرآن مجيد مىفرمايد : وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا ، ولى به اين اكتفا ننموده پس از آن مىفرمايد : وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ « 1 » .

--> ( 1 ) - آيهء 69 ، از سورهء 29 : عنكبوت : [ و آنان كه در راه ما مجاهده كردند البتّه به راههاى خودمان هدايتشان مىكنيم . . . و مسلّما خداوند با نيكوكاران است ] .