هنگامى از آن فيوضات الهيّه سرمست خواهد بود كه جام شهادت را سركشيده باشد . و مراد از كشته شدن عبارت است از قطع علاقهء روح از بدن و متعلّقات آن ، و همچنانكه شهيد در معركهء قتال با شمشير و سيف ظاهرى علاقهء روح خود را از بدن قطع مىكند سالك راه خدا نيز با سيف و شمشير باطن در ميدان نبرد با نفس امّاره به وسيلهء استمداد از قواى رحمانيّه علاقهء روح خود را از بدن و متعلّقات آن سلب مىنمايد . در ابتداى سلوك بايد سالك إلى الله به وسيلهء اختيار مقام زهد و تأمّل و دقّت و تفكّر در بىاعتبارى دنيا و عدم فائدهء دلبستگى به آن ، رشتهء علقهء به عالم كثرات را قطع كند ، چه نتيجهء زهادت بىميلى و بىرغبتى است به امور ، و در نتيجه از رويدادهائى كه موجب نفع مادّى و صورى اوست خوشحال نمىشود ، و از وقايعى كه موجب ضررهاى مادّى اوست متأثّر و محزون نمىگردد . لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ . « 1 » اين بىرغبتى و بىميلى منافات با حزن و خوشى في الله ندارد زيرا اين خوشحالى از محبّت به مال و منال و اعتباريّات نبوده بلكه از جهت آنست كه خود را غرق درياى احسان و كرم

--> ( 1 ) - آيهء 23 ، از سورهء 57 : حديد : [ تا بر آنچه از دست داده‌ايد غمگين مباشيد ، و به آنچه به شما داده است خوشحال نگرديد ] .