شهود مراحل اوّليّه جزئى نبوده بلكه از قبيل ادراك معانى كليّه است . از مرحوم آقا سيد احمد كربلائى - رضوان الله عليه - كه از شاگردان معروف و مبرّز مرحوم آخوند بوده‌اند نقل است كه فرموده‌اند : « روزى در جائى استراحت كرده بودم كسى مرا بيدار كرد و گفت : اگر مىخواهى نور اسفهبديّه را تماشا كنى از جاى برخيز . وقتى چشم گشودم ديدم نورى بى حدّ و اندازه ، مشرق و مغرب عالم را فرا گرفته است » . اللَّهُمَّ ارْزُقْنا . اين همان مرحلهء تجلّى نفس است كه بدين صورت و به كيفيّت نور غير محدود مشاهده مىشود . از اين مرحله كه مىگذرد ، سالك سعادتمند ، در اثر اهتمام در امر مراقبه به تناسب همان عوالم علوى و به مقتضيات آن منازل و مراحل ، موفّق مىگردد كه صفات بارى تعالى را مشاهده نمايد و يا اسماء ذات مقدّسهء او را به نحو كلّيّت دريابد . چه بسا در اين موقع سالك ناگهان متوجّه مىگردد كه تمام موجودات جهان يك واحد علم است ، و يا غير از يك قدرت واحده ابدا قدرتى نيست ، اين در مرحلهء شهود صفات است . و امّا در مرحلهء شهود اسماء كه از اين نيز برتر است سالك ملاحظه مىكند كه در تمام عوالم ، عالم يكى است ، و قادر يكى است ، و حىّ يكى است . و اين مرحله از مرحلهء ادراك صفات كه در مرتبهء قلب پيدا مىشود اشرف و