كه مراد در خارج تحقق پيدا نمايد و تخلف ارادهء الهى از مراد محال است . و استعمال مضارع در ماوقع يعنى در آنچه واقع شده خصوص مادهء « اراده » و لفظ « يريد » ، بسيار است و در آيات قرآنى مانند استعمالش در قرآن در تكوينى و تشريعى زياد است : « وَ يُرِيدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ » « 1 » ، « يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ » « 2 » و « يُرِيدُ اللَّهُ أَنْ يُخَفِّفَ عَنْكُمْ » . « 3 » و كلمهء « اهل البيت » . در آيهء شريفه به نحو قضيهء خارجيه است كه اشاره به آن پنج بزرگوار است كه در تحت كساء در بيت ام‌سلمه ( رض ) جمع شده بودند . حتى خود ام‌سلمه به موجب روايات متواترهء فريقين از بيت خارج بوده ، و آيه به نحو قضيهء حقيقيه نيست كه احتياج به كاوشى در مفهوم آنچه موضوع در قضيه است داشته باشد و لذا نتوان ترديد كرد كه مورد حكم در آيه عبارت از آن پنج بزرگوار است و تجاوزى از آنها نمىكند . پس آنهايى كه مىخواهند به كلمهء « اهل البيت » تعميم بدهند و شامل زوجات هم بدانند يا از روى غرض مانند نشاشيبى اموى حيا نكرده بلكه فقط از اهل بيت را زوجات بدانند از بحث و تدبر علمى در آيهء شريفه فرسنگ‌ها دور و از واقع مهجورند ؛ و به دستور خود رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله تطهير را در ميان همان آيات گذاشته‌اند نظر به نكاتى كه در جاى خود محرز و مذكور است . و الف و لام در كلمه « اهل البيت » براى عهد خارجى است ؛ يعنى بيتى كه آن پنج بزرگوار در آن جمع شده‌اند مانند كلمهء « آل عباء » و « اصحاب كساء » انحصار به آن پنج ذوات مقدسه دارد ، و جمع كردن در زير كساء هم اشاره به انحصار است علاوه بر عمل رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله تا چند ماه ، اگرچه بر حسب اجماع و آيات ديگر و تصريح خود رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله عنوان « اهل البيت » بر ساير ائمه عليهم السلام نيز صادق است . پس از بيان اين مقدمات اجمالى گفته مىشود : رجس به معناى پليدى و چركى و قذارت است خواه ظاهرى باشد يا باطنى و در آيات

--> ( 1 ) . نساء ، آيه 60 ( 2 ) . بقره ، آيه 185 ( 3 ) . نساء ، آيه 28