است كه خداوند با قدرت كاملهء خود او را از گزند حوادث روزگار نگاه داشته و آن‌قدر او را زنده نگاه خواهد داشت كه مصلحت اقتضا كند و ظهور او به اندازه‌اى حتمى است كه اگر دنيا تمام بشود و نماند فرضاً مگر يك روز خدا به آن روز آن‌قدر طول خواهد داد كه آن بزرگوار ظهور نموده و دنيا را پر از عدل و داد نمايد بعد از آن‌كه با ظلم و ستم پر شده باشد و او عبارت از حجة بن الحسن العسكرى المهدى القائم المنتظر - ارواحنا فداه و عجل اللَّه تعالى فرجه الشريف - است . موضوع امامت از ضروريات مذهب شيعهء اماميه بوده و از مسلمات مذهب ماست . رسول اللَّه صلى الله عليه و آله فرموده : من مات و لم يعرف إمام زمانه مات ميتةً جاهليةً ؛ هركس بميرد و نشناسد امام زمان خود را مردهء او مردهء زمان جاهليت است . چون در زمان جاهليت نوع افراد بشر از اعتقادات حقه چيزى نمىدانستند . از اين حديث شريف كه متواتر ميان شيعه و سنى است برمىآيد كه بايد در هر زمان امامى وجود داشته باشد و امام متعدد بوده و هر زمانى امامى دارد ، زيرا كلمهء امام اضافه بر زمان شخصى شده و آن اقتضا مىكند كه امام بايد متعدد بوده و هر عصر و زمان اختصاص به امامى داشته باشد و ائمه به نحو تبادل و تناوب بوده و به نوبه در زمان‌ها باشند . مراد از شناختن امام ، شناختن وى از جهت شكل و شمايل و ديدن روى او و رنگ و قد و قامت او و اندازه‌گيرى عرض و طول بدن او با متر و سانتىمتر نيست ، بلكه مراد ، شناختن شخص امام با نسب او كه مختص به اوست و شناختن اوصاف و كمالات انسانى اوست به صفت امامت و عصمت كه از لوازم آن عموم علم اوست به احكام شرعيه و موضوعات خارجيه و عالم بودن امام است ، به تمامى علوم و فنون و اشياء و موجودات و ماسوى اللَّه تعالى و فعليت علم اوست نه به نحو شأنيت ، زيرا شأنيت ، نسبت به تمامى موجودات يك‌سان است و اختصاص به امام ندارد . چنانچه تمامى اوصاف و قواى ظاهرى و باطنى تمامى انسان‌ها در مقام فعليت