شعار توحيد مىباشد ، ولى بديهى است كه روش اسلام « روش اسكندرى » و « چنگيزى » نيست ، اگر اسلام نسبت به مسلمين دستور « جهانگيرى » داده ، به همراه آن دستور « جهاندارى » نيز داده است و از واضحات آيات كريمهء قرآنى است كه منظور اسلام از توسعهء منطقه نفوذ ، احياى كلمهء حق و بسط عدل اجتماعى و تربيت معنوى مردم است نه تأسيس و تشكيل يك امپراتورى قيصرى و كسرايى و استعباد و برده‌گيرى عمومى و به دست آوردن غنيمت‌هاى جنگى بيكران و اندوختن گنج‌هاى شايان ! كارِ اندوختن ثروت ، به نحوى بالا گرفته شيوع پيدا كرده بود كه در زمان خليفهء سوم ، ابوذر صحابهء راست‌گو و محبوب 42 پيغمبر عليه گنج‌اندوزى به مبارزه برخاست و بالاخره جان خود را در همان راه گذاشت . وقتىكه خليفه سوم مىخواست اختلاف مصاحف را برداشته و يك مصحف متفق عليه ، در ميان مردم داير كند ، در كتابت قرآن اصرار داشتند كه لفظ واو را از اول آيه « كنز » حذف كنند ، تا « ابى بن كعب » مباشرين را با شمشير و قتال تهديد نمود . 43 با اين همه ، « معاويه » تا آخر اصرار داشت كه آيهء تحريم كنز مربوط به اهل كتاب است نه مسلمين ! و طبيعى هم بود ، زيرا به شهادت تاريخ او و همدستانش ، هر كارى كردند و هر فتنه و فسادى برپا داشتند ، به زور پول بود و از بركت اجتهاد ! 44 به هرحال ، هدف ما تجزيه و تحليل اين بخش از تاريخ صدر اسلام نبود و به طور طبيعى سير بحث ، ما را به اين جا كشانيد لذا به سوى مقصد اصلى اين مقاله كه بحث از « معادشناسى اسلام از نقطه نظر شيعه » مىباشد برمىگرديم .