هرج و مرج‌هاى زندگى انسانى را به گردن « علماى كتاب » و « حملهء معارف دينى » ! مىگذارد 12 و تصريح مىكند بر اين كه مسئله تثليث و قول « المسيح ابن‌اللَّه » از ساخته‌هاى كليساست كه يك عقيدهء دينى را در ميان معارف آسمانى حضرت مسيح عليه السلام گنجانيده و يكى از اصول دعوت عيسوى قرار داده است 13 و به دنبال آن الوهيت را در كليسا حلول داده و عالم روحانيت را مسموع‌الكلمه و مفترض‌الطاعهء بىقيد و شرط معرفى كرده است و بدين وسيله از آرمان‌هاى مادى خود برخوردار مىشود . 14 علاوه بر همهء اينها ، خداى متعال در كلام خود به پيغمبر گرامى خود امر مىكند كه اهل كتاب را دعوت كند كه با مسلمين در پيشرفت اين دو مقصد تشريك مساعى نمايد : اولًا الوهيت را اختصاص به خداى يگانه داده و خداى ديگرى جز او نپرستند و ثانياً ربوبيّت و آقايى را منحصر به او نمايند و در ميان خودشان كه عموماً هم تراز هستند و ترجيحى در نوعيت و بشريت به همديگر ندارند ، بعضى را به سرپرستى و فرمانروايى بىقيد و شرط ، تخصيص ندهند تا كار زندگىشان با دستگاه آفرينش وفق دهد همان دستگاهى كه همه را انسان داراى شعور و اراده و آرزومند سعادت زندگى آفريده و به پيشانى هيچ‌كس علامت عزيز بىجهت ! نزده است . 15 توصيهء اسلام به پيروان خود اسلام در مبارزه با عقيده و روش « حلول و اتحاد » كه كليسا در پيش گرفته بود و پيش از آن در ميان يهود و پيش تر از آن ، در جهان « وثنيّت » حكم‌فرما بود ، توصيه‌هاى مؤكد و عميقى به پيروان خود نموده است . قرآن شريف در آيات بسيارى به مسلمانان مىسپارد كه در عقيده توحيد راسخ بوده عبوديت خود را با اخلاص انجام دهند و يك دل و يك جهت ، به كتاب و سنت اخذ كنند و هرگونه اختلاف فكرى را از راه كتاب و سنت حل نمايند و هرگز از پيش خود در احكام دينى به صواب ديد و