و مجلسى به همين دليل سخن صدوق ( ره ) و مفيد ( ره ) را آورده كه اين حديث مفضّل را به محورى غير از محور تكوين ، بل به محور تشريع معنى كرده اند . و الّا محور تكوينى و اختلاف ميان معتزله و اشعريان و شيعه در موضوع تكوينى « خلق افعال » ، براى هر مبتدى علم آموز ، روشن است تا چه رسد به اين سه بزرگوار . در اين جا مى رسيم به چرائى گفتار مرحوم مجلسى در مبحث شماره 56 كه تفويض را در آن مورد به معنى « سرخود واگذاشته شدن علما در احكام فقه كه آزاد باشند به رأى شخصى و قياس ها ، عمل كنند » معنى كرد . بديهى است كه در اين موضوع نيز اهل رأى و قياس مصداق مفوّضه و كارشان مبتنى بر تفويض است .