با اين بيان ، مطابق نظر علامه طباطبائى ، حديث مورد بحث ما ( بر خلاف فرمايش علامه مجلسى ) هيچ اشكالى ندارد . زيرا على ( ع ) در اين گفتار ، رديف دوم ( در مواردى كه توان ارجاع متشابه به محكم را ندارند ) و رديف سوم را در نظر دارد و از آنان مى خواهد بر جهل شان اقرار كنند و بر اساس پايه ها و اصول دين شان كه براى شان محكم و استوار است بگويند : جهل از ماست كه نمى توانيم تاويل اين آيه ها را بفهميم . و اين « پذيرش متعبدانه » نيست ، كاملًا عقلانى و مستدلّانه است . گرچه برخى از متفكرين و علماى بزرگ ما دربار « ارجاع متشابهات به محكمات و تفسير قرآن بالقرآن » توسط غير معصوم ، از نظر محدوديت و گستردگى ارجاع ، بر مرحوم طباطبائى خرده مى گيرند . اما اگر از ديدگاه آنان نيز نگريسته شود ، يعنى براى ارجاع ، محدود ترين حيطه را نيز قائل شويم ، باز اين تفسير علامه طباطبائى ، ابتكار بزرگ ، و كليد بزرگى است براى گشودن اين قفل كه همچنان مقفول مانده بود . با اين كه لازم گرفته است يكى دو حديث را تاويل كنيم .