آيا ائمّه طاهرين به موضوعات نيز علم دارند ؟ اين كه مجلسى ( ره ) عدم علم ائمّه ( ع ) به مورد حكم را جايز مىداند و عدم علم آنان را به اصل حكم جايز نمى داند « 1 » ، بعدها و پس از زمان او به صورت فراز ، از ناحيه برخى از علماى ما ( رضوان الله عليهم ) عنوان شده است و به صورت يك مسئله بزرگ ( نه به صورت احتمال ) در آمده است : به عنوان مثال : يك فقيه در مسئل مقدار آب كُر ، وامانده شده و نتوانسته به حقيقت مسئله پى ببرد ، ناتوانى خود را به ائمّه ( ع ) نسبت داده است . براى تعيين مقدار آب كرّ ، دو گروه حديث داريم : 1 - گروهى از احاديث ، حجم آب را تعيين مى كنند . 2 - گروه ديگر وزن آب را تعيين مى كنند . فقيهى آمده آبى را وزن كرده و در ظرفى كه حجم مذكور را دارد ، ريخته و مشاهده كرده كه با همديگر سازگار نيستند . فوراً حكم كرده كه علم امامت ائمّه بر احكام است نه بر موضوعات ( ! ! ! ) پس از زمانى برايش روشن كرده اند كه خودش دچار اشتباه است و در پيام گروه دوم فرق ميان رطل عراقى و رطل حجازى را درك نكرده است . از آن زمان ( باصطلاح مردمى ) به دست افرادى كه خودشان را شيعه مى دانند اما ريگى در كفش دارند ، بهانه افتاده كه هرازگاهى اين سخن را به زبان مى آورند . به ويژه جريان شيعه وصايتى « 2 » كه مورد حمايت همه جانبه غرب هستند .

--> ( 1 ) - البته مجلسى ( ره ) اين سخن را فقط به عنوان يك احتمال گفته تا منافاتى كه ميان پيام اين حديث با حديث هاى ديگر ملاحظه مىشود ، حل گردد . ( 2 ) - دربار شيعه ولايتى ، و شيعه وصايتى ، رجوع كنيد : « مكتب در فرايند تهاجمات تاريخى » - سايت بينش نو . www . binesheno . com