[ بخش اول ] [ مقدمه ] هجم بهم العلم على حقيقة البصيرة ؛ و با شروا روح اليقين ؛ و استلانوا ما استوعره المترفون ؛ و أنسوا بما استوحش منه الجاهلون ؛ و صحبوا الدّنيا بأبدان أرواحها معلّقة بالمحلّ الأعلى ؛ اولئك خلفاء الله فى أرضه ؛ و الدّعاة إلى دينه . آه آه ؛ شوقا إلى رويتهم . ( امير المؤمنين عليه السّلام ؛ حكمت 147 از نهج البلاغه ) امواج علم بر اساس حقيقت ادراك و بصيرت بر آنها هجوم برد و به يكباره آنان را احاطه نمود . و جوهرهء ايمان و يقين را بجان و دل خود مسّ كردند . و آنچه را خوش‌گذران‌ها سخت و ناهموار داشتند ، نرم و ملايم و هنجار انگاشتند . و به آنچه جاهلان از آن در وحشت و ترس بودند ، انس گرفتند . فقط با بدن خاكى خود همنشين دنيا شدند ، با روح‌هائى كه به بلندترين قلّه از ذروهء قدس عالم ملكوت آويخته بود . ايشانند در روى زمين جانشينان خدا ؛ و داعيان بشر بسوى دين خدا . آه آه ؛ چقدر اشتياق زيارت و ديدارشان را دارم ؟