طريق دوم ، روشى است كه علماء تفسير در صدر اسلام داشتند و قرنها رايج و مورد عمل بود ( چنان كه در فصلهاى گذشته مذكور شد ) و تاكنون نيز در ميان اخباريين اهل سنت و شيعه معمول به مىباشد . طريقه‌ايست محدود در برابر نياز نامحدود زيرا ما در ذيل شش هزار و چند صد آيه قرآنى صدها و هزارها سؤالات علمى و غير علمى داريم پاسخ اين سؤالات و حل اين معضلات و مشكلات را از كجا بايد دريافت نمود ؟ آيا بروايات بايد مراجعه نمود ؟ در صورتى كه آنچه نام روايت نبوى مىشود بر آن گذاشت از طرق اهل سنت و جماعت به دويست و پنجاه حديث نمىرسد گذشته از اينكه بسيارى از آنها ضعيف و برخى از آنها منكر مىباشند و اگر روايات اهل بيت را كه از طرق شيعه رسيده در نظر آوريم درست است به هزارها مىرسد و در ميان آنها مقدار معتنابهى احاديث قابل اعتماد يافت مىشود ولى در هر حال در برابر سؤالات نامحدود كفايت نمىكند ، گذشته از اينكه بسيارى از آيات قرآنى هست كه در ذيل آن از طريق عامه و خاصه حديث وارد نشده است .