به غير خدا همان استقلال دادن به او و خضوع و كوچكى نشان دادن در برابر اوست و اين ايمان روح عبادت و پرستش مىباشد خداى متعال مىفرمايد : « وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ - تا آنجا كه مىفرمايد : « أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ » سورهء اعراف آيه 179 ( ترجمه : سوگند مىخورم ما بسيارى از جن و انس را براى جهنم آفريديم - تا آنجا كه مىفرمايد : آنان همان غفلت‌كنندگان - از خدا - هستند ) . چنان كه ملاحظه مىشود از آيه كريمه : « وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً » ابتداء فهميده مىشود اينكه نبايد بتها را پرستش نمود و با نظرى وسيع‌تر اينكه انسان از ديگران به غير اذن خدا پرستش نكند و با نظرى وسيع‌تر از آن اينكه انسان حتى از دلخواه خود نبايد پيروى كند و با نظر وسيع‌تر از آن اينكه نبايد از خدا غفلت كرد و به غير او التفات داشت . همين ترتيب يعنى ظهور يك معناى ساده ابتدائى از آيه و ظهور معناى وسيعترى بدنبال آن و همچنين ظهور و پيدايش معنائى در زير معنائى در سرتاسر قرآن مجيد جارى است و با تدبر درين معانى معناى حديث معروف كه از پيغمبر اكرم ( ص ) مأثور و در كتب حديث و تفسير نقل