خودش بوده هرگز روزى در تعقيب هدف خود مثلا راه بوته گندم را نمىرود چنان كه بوته گندم نيز در تعقيب هدف خود روزى روش درخت گردو را اختيار نمىكند . همه انواع آفريده‌ها كه جهان مشهود را تشكيل مىدهند محكوم همين قاعده كليه مىباشند و هيچ دليلى نيست كه نوع انسان ازين قاعده ( هر نوعى هدفى دارد كه سعادتش در رسيدن به آن است و راهى مناسب تجهيزات وجودى خود بهدف خود دارد ) مستثنى باشد بلكه تجهيزات وجودى انسان بهترين دليل است بر اينكه انسان نيز مانند ساير انواع آفرينش هدفى دارد كه متضمن سعادت اوست و مناسب تجهيزات وجودى خود راهى بهدف و سعادت خود دارد . بنا بر آنچه گذشت آفرينش ويژه انسان و همچنين آفرينش جهان كه انسان جزء غير قابل تفكيك آن مىباشد . انسان را بسوى سعادت واقعيش هدايت مىكند و مهم‌ترين و ريشه‌دار ريشه‌دارترين و پابرجاترين مقررات را كه به كار بستن آنها سعادت را براى انسان تضمين مىكند به انسان گوشزد مىنمايد . خداى متعال در تأييد بحث گذشته مىفرمايد : « رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى » سوره طه آيه 50 ) ترجمه :