فعاليتهاى خود را آميخته با ديگران انجام دهد و از مجموع محصول كار به حسب وزن اجتماعى كه دارد براى خود سهم بردارد ؟ آنچه ما مىيابيم اينست كه طبيعت شخصى انسان حوائج و نيازمنديهائى دارد و عواطف و احساساتى نيز دارد كه با خواستهاى گوناگون خود قوا و ابزار خود را به كار مىاندازد و درين مرحله از نيازها و خواستهاى ديگران بىخبر است . انسان براى رفع نيازمنديهاى خود از همه چيز استفاده مىكند ، در راه وصول بمقاصد خود از بسايط و مركبات زمين كمك مىگيرد اقسام نباتات و درختها را از برگ و ميوه گرفته تا ساقه و ريشه و انواع حيوانات و محصولات وجود آنها را به مصرف نيازمنديهاى خود مىرساند و همه را استخدام نموده از فوائد وجود آنها بهره برده نواقص خود را با آنچه بدست آورده تكميل مىكند . آيا انسانى كه حالش اين است و هر چه پيدا مىكند در راه منافع خود استخدام نموده از نتائج وجودش استفاده مىكند ، وقتى كه به همنوعان خود رسيد احترام گذاشته رويه‌اى ديگر پيش خواهد گرفت و از راه صفا دست تعاون و همكارى بسوى آنها دراز كرده و در راه منافع‌شان از بخشى از منافع خود