شعر براى شريف رضى يك نياز روانى بود نه وسيله‌اى براى كسب مال و يا مركبى براى خودنمايى و ريا كارى ، شعر او از چشمهء عاطفه مىجوشيد و با سوز دل همراه بود . اشعار شريف رضى 5 قسم است : 1 - « حجازيات » آنچه موسم پرشكوه « حج » الهام بخش او بود . 2 - « شيعيات » انگيزهء سرودن آنها زندگى علويان و طالبيان محروم بوده . 3 - قصائدى كه بر مبناى حوادث تاريخى مىسرود . 4 - « رثائيات » از فقدان يارانش سخن مىگويد . 5 - « فخريات » يادوارهء عزت و شرف كهن او و خاندانش . « 1 » بارى يكى از مهمترين و مشهورترين شاعران قرن چهارم هجرى شريف رضى است ، در اين قرن نوابغ در مشرق زمين بس اندك بودند . يكى از آنها شريف رضى « 2 » است . نوشته‌اند وقتى خطيب بغداد ، ثعالبى و ادباى بزرگ عرب و همچنين اديبان دربار آل بويه اشعار نغز او را خواندند اعتراف كردند كه در اين زمان اشعارى بدين زيبايى و فصاحت نديده‌اند . جايزه‌اى براى او فرستادند ولى سيد نپذيرفت . « 3 » بيشتر نقادان ادب او را سرآمد شاعران قريش مىشناسند . خطيب بغدادى از ابن محفوظ نقل مىكند كه جمعى از بزرگان علم و ادب را

--> ( 1 ) تاريخ ادبيات زبان عربى ، نوشتهء حنا الفا خوزى - ترجمه عبد المحمد آيتى ص 494 ص 493 و ص 497 ( 2 ) مدرك سابق ص 482 ص 433 - تاريخ ادبيات عرب ص 190 - درآمدى بر ادبيات عرب ص 100 . ( 3 ) علماى بزرگ شيعه از كلينى تا خمينى ص 19 .